Çocuklugum dur topaç atan ellerimde ...

                              mahsumca..

                         avuşlarımda kadın

                         özlemdir,hasrettir

                       acayım bakayım derim.. 

                      sonra acarım ......yoksun

                  aslında avuçlarımı cok sıktım

                        hayatta karşı direnirken

                        son gücümüde kullandım

                              savaşmalıyım..

            hüzne bogulmuş gecelerin sahipsizliginde

                           hiç farkına varamadım

                          tenimden ruhuma geçişini

                                baktım ki  her şey sen

            gökyüzünün bulutun ve yıldızın gecenin içinde
 
                                ve sonra yoklugun
 
                          ve giittigini anladım   sesinden

                         ürkek üzgün ve yanlızlıklar içinde

                                          anladım...

                         ama tebesümle geri geleceksin

                              bögürtlenin dalında

                     kır koşuları gibi meltemlerde
                            
                               saracaksın  belimden..

               narincecik ellerinle kapayacaksın  gözlerimi

                        hadi ordan  ayrılık neki 

                     hasretile  ölürken  her gece

                       birden açtım sımsıkı avuçlarımı

                            avuçlarımın içindesin

                 sen benim görebildiğim her  yerdesin

                               öylece yanımda

                 avuçlarıma bakmıyorum bile

      artık seni  kalbimin derinliklerine sakladım